Aquel òme umil e dubèrt farguèt per la literatura occitana una òbra indispensabla qu’es una bíblia per mantun.a occitanista: son Dictionnaire des auteurs de langue d’oc de 1800 à nos jours. La primièra edicion, en 1994, foguèt publicada a París per Los amics de la lenga d’òc. La segonda, enriquida mercé l’ajuda del paure Jan-Marc Courbet, baile del Felibritge, el tanben tròp lèu defuntat, foguèt publicada en 2009 per lo Felibritge. Òme de patz e de dialòg, èra majoral del Felibritge e tanben occitanista.
Reprenèm aicí l’omenatge que ven de li rendre Eric Fraj al nom de l’IEO dins lo butletin de Julhet-Agost Ressons de l’IEO e d’endacòm mai.
Omenatge a Joan Forièr
Un dels nòstres, Joan Forièr (Jean Fourié per l’estat civil), escrivan e militant
occitanista dels pus valents, nascut lo 20 de novembre de 1944, defuntèt lo 8 de junh
passat a Esperasan (Aude).
Installat dins la region parisenca, ont trabalhava al sèti de la Caissa dels
depauses e consignacions, Joan Forièr venguèt a l’occitanisme al començament de las
annadas 70, quand faguèt la coneissença de Joan Lesaffre, son “mèstre”. Gràcias a
Rogièr Barta, rejunhèt los “Amics de la lenga d’Òc” a París, puèi la seccion parisenca de
l’IEO e la Societat dels felibres de París, que ne foguèt lo secretari general (tre 1974),
e enfin lo president (tre 1989). A n aqueles títols, participèt cada annada a la famosa
felibrejada de Sceaux. Representant de l’organizacion occitana al prèp de l’associacion
Défense et promotion des langues de France, foguèt elegit majoral del Felibritge
(Cigala de l’Olivièr) en 1987. Collaborèt a mai d’una revista coma La France Latine, Lou
Felibrige, L’Aude à Paris o Prouvènço d’aro.
Tornat definitivament al país, prenguèt en 2011 la presidéncia de l’Institut d’Estudis Occitans d’Aude e presidiguèt l’Escòla Occitana despuèi aquela annada. Foguèt tanben membre de la Societat d’Estudis Scientifics d’Aude (despuèi 1973) e en 2022 tornèt préner la presidéncia de l’Academia de Carcassona.
Dins lo domeni literari, li devèm un estudi sus Émile Barthe et les écrivains
biterrois d’expression occitane, un document de grand interès.
En 1987, balhèt en dos volumes una istòria del “Felibritge parisenc” e, après mai d’un trabalh erudit consacrat a la vida literària audenca, se faguèt remarcar per las bibliografias annadièras publicadas dins Lou Felibrige e subretot pel Dictionnaire des auteurs de langue d’oc de 1800 à nos jours, un trabalh de valor que fa referéncia.
Mas Joan Forièr èra tanben un poèta, nòu cops primat per l’Academia dels Jòcs Florals de Tolosa. En 1988 faguèt paréisser un primièr recuelh, Al camin del temps, marcat per un grand amor del mond e lo sentiment d’una mena de mistèri difús. En 1997, se podiá retrobar un meteis agait e una meteissa sensibilitat, dins Coma s’èra ièr. Per la qualitat de sas òbras, Joan Forièr aviá obtengut lo Prèmi August Forès en 1975, lo Primièr prèmi de
Poesia als Jòcs Florals de Sceaux en 1981, la medalha d’argent de Florian en 1984, lo
grand aur en 2002, e lo Prèmi Pau Froment en 2007. Èra estat fait Mèstre en Gai Saber
del Felibritge en 1983.
Es doncas un ardent defensor de la lenga cultura nòstra que se’n va, un menestral
discrèt e eficaç, que fins a la fin demorèt fidèl a son país e a sa lenga. L’Institut d’Estudis
Occitans/Occitania Pirenèus Mediterranèa saluda ambe respècte l’engatjament sense
manca de l’òme e lo talent de l’escrivan e del poèta. Als sieus presentam nòstras
condolenças pus entristesidas,
Eric Fraj.
Sos obratges principals
- Émile Barthe et les écrivains biterrois d’expression occitane, París, Amis de la langue d’oc, 1975 ( BNF 34578873).
- Diccionari de la literatura occitana audenca (pref. Sèrgi Granièr ), CIRDOC, Besièrs, 1982 (ISBN 2 901191 15 0).
- Contribution à l’histoire du Félibrige parisien, 2 vol., a compte d’autor, 1987: Le Félibrige parisien durant l’entre deux guerres (1918 1940) (pref. Marcel Decremps);
Le Félibrige parisien après la Deuxième Guerre mondiale (1944 1976). - Al camin del temps, IEO d’Aude, 1988.
- Coma s’èra ièr, IEO IDECO, Puèglaurenç, 1997.
- Espéraza : essai historique, Amis du musée de la Chapellerie et du vieil Espéraza, 2002 (BNF 3893236.).
- Dictionnaire des auteurs de langue d’oc, París, Amis de la langue d’oc, 1994 (ISBN 2 900062 05 5 ) — edicion novèla en 2009, Felibrige, amb un suplement en 2020.
